Over Jettje Rebel en m’n eigen rock ’n roll leven

Gisteravond was ik bij Jettje Rebel. Bij een optreden van ‘m dan. Niet bij hem thuis natuurlijk. Het was heel erg leuk. En goed. En ik geloof dat ik een beetje verliefd ben geworden op Jelte (voor de intimi). Welk meisjeshart gaat niet sneller kloppen van iemand die zo lekker op z’n gitaar kan rammen en zo’n sexy glimlach heeft als ‘ie z’n liedjes staat te zingen?! Het mijne in ieder geval wel. En met zo’n uitstraling neem ik dat kippenborstje graag voor lief. Een perfecte vent is immers ook maar niks (ik hoorde gisteren zeggen: ‘een klein vlekje is ook wel leuk’).

Hoe dan ook, ik wil graag geloven dat Jett mij ook zag staan. Hij gooide in ieder geval z’n drumstok mijn kant op (en de zaal was heel klein, dus dat moet wel voor mij zijn geweest). Jammer dat ik net de andere kant op keek en dat die stok bijna keihard tegen m’n kop werd gesmeten. Ware het niet dat een stevige, kale meneer voor mij ‘m net voor m’n hoofd weggraaide (gelukkig). Jammer kun je denken, maar een afgang (en bult op m’n hoofd) werd op een haar na voorkomen. Bovendien, ik kan toch niet drummen dus wat moet ik met een drumstok? Ik zou er waarschijnlijk alleen maar vervelende dingen mee gaan doen. Zoals mijn konijn pesten (nee geintje, zou ik nooit doen).

Jett Rebel

Verder was er nog wel één klein ongemakkelijk momentje. Ik was net lekker aan het gaan op de muziek van Jettje toen een menneke (leeftijd van ongeveer mijn vader) achter mij me op m’n schouder tikte. Dat mijn staart in z’n gezicht wiebelde. En dat hij dat vervelend vond. Ja.. wat moet je daar nou aan doen? Het was een klein, volgepropt zaaltje en ik kon niet echt een andere kant op. Dus was ik veroordeeld om zo min mogelijk mee te wiebelen op de muziek. Wat best moeilijk is wanneer Jettje zo lekker staat te swingen.

Maar nogmaals, verder was het heel leuk. Zo leuk dat ik achteraf een poster heb gekocht. Ik vind dat altijd een beetje awkward, een meisje van 27 die als een groupie na het concert een poster koopt. Maar ik heb thuis een wall of fame en Jettje hoort daar ook thuis, zo besliste ik. Ik twijfelde nog wel even, want stel je voor dat ik ‘m ooit nog kan strikken en mee naar huis kan nemen, dan is het natuurlijk echt niet cool als hij mijn huisje binnenkomt en zichzelf aan de muur ziet hangen. Dan lijk ik echt een groupie. En dat ben ik niet. Ik ben gewoon een beetje verliefd.

Thuis heb ik nog eventjes heel hard Jett Rebel opgezet (sorry buren). Nog helemaal in de flow van zijn muziek ramde ik mijn iPhone die bijna leeg was iets te hard in het stopcontact. Dat ging niet helemaal goed. Knalletje, vlam, kortsluiting en een aangebrande, zwarte iPhone-oplader. Oeps. Weg muziek en nu kon ik m’n telefoon niet meer opladen. Ik voelde wel even een lichtelijke paniek opkomen toen ik besefte dat ik nu de wekker niet kon zetten. Maar stoer als ik was realiseerde ik me dat ik ook gewoon heel rock ’n roll à la Jettje Rebel kon gaan tukken en dan wel zou zien of ik vanzelf op tijd wakker werd. Thug life, weet je wel.

Gelukkig heb ik een ritme. Net op het punt dat Jettje mij in mijn droom wilde gaan kussen (oke, dit is een verzinsel – hoe hard ik het ook heb geprobeerd, ik heb niet over hem gedroomd) werd ik – zonder wekker – om 07.00 uur wakker. Om 08.30 uur was deze rebel vanmorgen netjes op haar werk!

 

Ik heb een kleine baby en ze heet Charlie

Gisteren gingen we samen voor het eerst naar de dierenarts. Stiekem vond ik het wel een klein beetje zielig, immers moet zo’n beestje toch stress krijgen van dat meeslepen, zo’n onderzoekje en inenting. Gelukkig was de mevrouw van de receptie erg aardig. Wel een beetje ongemakkelijk toen ze vroeg naar de naam van de patiënt. Moest ze Charlie met ‘ie’ of ‘y’ schrijven? Ja ehm, daar had ik nooit over nagedacht. Mocht ik hardop lachen om deze vraag of kon ik beter serieus blijven? Goed, het is dus met ‘ie’ geworden. Duh.

Nog ongemakkelijker toen ze vroeg naar een geboortedatum. Ik dacht toch echt dat ik verstond dat ze MIJN geboortedatum vroeg. Een beetje raar, want wat doet mijn geboortedatum er nou toe? Dus ik twijfelde net iets te lang over wat ik ging zeggen. Had ik toch gelijk, want ze bedoelde echt mijn geboortedatum (ik snap het nog steeds niet).

Goed, toen alle ongemakkelijke vragen gesteld waren, mocht Charlie naar de dierenarts. Die constateerde dat ze 100% gezond was en echt een vrouwtje (goed om te weten). Hij vond haar erg leuk, dat schreef ‘ie ook op in haar ‘dierenpaspoort’:

image1 (1) image2

Zo. Charlie was nog even bang en rillerig maar na een flink stuk wortel al snel weer de oude.

Nog even terugkomend op de titel van deze blogpost. Charlie is niet echt een baby natuurlijk. Daar leek het wel een beetje op gisteren. En ik voelde me ook een beetje zo. Overigens niks tegen de mensen van het Dierenziekenhuis, ze waren meer dan aardig. Toch had ik ergens verwacht nog een smiley-sticker te krijgen in het ‘dierenpaspoort’, omdat ik zo goed voor haar zorg. Helaas. Misschien de volgende keer. Kijk er nu al naar uit. Maar nu eerst even mijn baby verschonen.

image3

 

 

plee

Geen wc-plankje in mijn koophuis!

Vorig jaar september ben ik verhuisd. Naar een koopwoning welteverstaan. Jazeker, ik heb de dingen op een rijtje, dat kun je wel zeggen. Natuurlijk voelde ik me super zelfstandig. Jessie. In een koophuis (huis, huis, oké appartementje met tuin). Met een hypotheek. En het ging nog makkelijker dan ik had verwacht ook!

Een eigen huisje is supertof omdat:

  • Je niet in dezelfde ruimte hoeft te koken én slapen.
  • Je kunt douchen zonder dat er de hele tijd een douchegordijn in je gezicht waait.
  • Je een vaatwasser hebt.
  • En een combi-oven.
  • Ohja, en een tuin. Waardoor je nog fanatieker aan de slag kan met je AH-moestuintjes.
  • Je je bezig kunt houden met allerlei supervolwassen dilemma’s. Zoals het vergelijken van prijzen van tuintegels. Of je ingewikkelde belastingaangifte.

Je kunt je voorstellen hoe volwassen ik ben.

Zo volwassen ben ik dus

Zo volwassen dat mijn moeder nog steeds alles schoonmaakt als ze langskomt. Uiteraard zorg ik ervoor dat alles spik en span is als ik weet dat er bezoek komt. Dat dacht ik tenminste. Als ik binnenkom doet ze alsof ze al uren rustig door tijdschriften zit te bladeren. Net iets te opvallend. Het enige wat ik dan hoef te doen is mijn elektrische tandborstel checken: als zelfs hier geen spatje tandpasta op te vinden is, dan weet ik wel wat er echt is gebeurd hoor!

Zo volwassen dat ik ZELF bepaal wat er wel en niet in mijn huis komt. Dus bij deze pa: NEE IK HOEF GEEN PLANKJE OP DE WC! Mijn vader ergert zich vreselijk aan het feit dat je ziet waar de pluggen hebben gezeten van het wc-plankje van de vorige eigenaar (zo erg zelfs dat we er knallende ruzie over kregen in de Praxis). Ik vraag me af waarom want hij kan ook gewoon niet op mijn wc gaan zitten (liever niet, zelfs). Daarbij heb ik een ontzettende hekel aan plankjes op de wc. In hemelsnaam, waarom?! Om trots je wc-rollen op uit te stallen? Nee bedankt. In mijn huis geen wc-plankje!

Zo volwassen dat ik er bijna zeker van ben dat ik over een aantal maanden een plankje op de wc heb. Ik zou willen zeggen: simpelweg omdat ik dat gezeur over dat klote plankje niet langer aan kan horen – maar eigenlijk omdat ik mijn pa’s hulp nodig heb bij die belastingaangifte..

 

K U T !

 

 

Hoe een homo mijn vriendje wilde afpakken en hoe ik toen maar versierd werd door een MILF –ILF.

Als je dacht dat je geen blogposts voorbij zag komen omdat ik niks heb om over te schrijven, dan heb je het mis. Ik zit zo boordevol verhalen dat ik niet eens weet waar ik moet beginnen om alles neer te pennen.

Laat ik daarom beginnen met het verhaal van de homo die mijn vriendje wilde afpakken en de ‘mother’ (duidelijk zonder de –ILF toevoeging aan het eind) die wel zin in me had.

Kijk, geëmancipeerd als ik ben, leek het me wel leuk om zo’n beetje a la Sex And The City een gay best friend te hebben. Zogezegd, zo gedaan, die werd een tijdje geleden bijna in m’n schoot geworpen. Geweldig. Hij was groot en sterk, maar liep tegelijkertijd als een wijf en droeg zo nu en dan mascara. Verder riep hij voortdurend hoe ‘bloedmooi’ en wat voor ‘powervrouw’ ik was en nog meer van dat soort dingen. Kortom, precies zoals ik gehoopt had. Dat hij op mijn eh, hoe zal ik het noemen ‘het is ingewikkeld’ vriendje viel, vond ik in het begin nog wel enigszins grappig. Dat ‘ie er toen vervolgens serieus werk van ging maken haalde de bitch in mij toch wel een beetje naar boven en maakte de toch al ‘het is ingewikkeld’ status nog een tikkeltje ingewikkelder. Bedankt gay best friend.

Het stomste was nog wel dat de gay best friend naar de plaatselijke gaybar wilde gaan, wat ik wel spannend vond wat ik was daar nog nooit geweest (en je moet daar zo op de deur kloppen weet je wel, iets wat de nieuwsgierigheid dan nog een tikkeltje groter maakt. Dit was zooo SATC!). Uiteraard was het vriendje ook mee. Ik heb hem nog zelf meegesleept ook. KUT. Dat heb ik dus geweten. We waren nu in zijn (gay best friend) playground. Ik was lucht, hij was king of the castle. De mannen verorberden gratis drankjes, ik moest bijna zeven euro neertellen voor een glas bocht.

Dan maar dronken worden dacht ik. Wat moeilijk was met de prijzen die voor mij golden. Dan maar een voorzichtig dansje wagen in m’n eentje midden in de tent. Ook fijn. Niet in je kont worden geknepen enzo door vieze mannen. Fout gedacht. Althans, dat deel van kontknijpen dan. Dat werd ik namelijk wel. Door een Limburgse M -ILF welteverstaan. De veertig ruim gepasseerd. Ze vond m’n haar zo mooi. Dat vond ik aardig. Ze vond m’n haar zooo mooi. Dat vond ik oké. Ze begon aan m’n haar te friemelen. Daar werd ik een beetje zenuwachtig van. Ze zag dat ‘het mijn eerste keer was daar’. Ik voelde een beetje paniek. Hoe loos ik deze vrouw? Of ze me mocht zoenen. NEE! En dat zij en haar man wel zin hadden in een trio’tje. Ik geef toe. Ik was ehm, een tikkeltje geïntimideerd. Smeekblikken naar het vriendje. Maar die vond het maar wat grappig. Bovendien is het moeilijk zijn blik te vangen wanneer allerlei kandidaten zijn aandacht opeisen. Met de nadruk op eisen.

Ik heb geen gay best friend meer. En sinds kort angst voor de vriendinnen van m’n moeder. Je weet maar nooit.. En het vriendje? Dat is nog steeds een beetje ingewikkeld. Happy 2016. Dat belooft wat. Ik heb er zin in!

So long, gayboys!

So long, gayboys!

Goede voornemens

Stel, ik had goede voornemens. Dan zou één ervan zijn dat ik regelmatig en stelselmatig mijn blog zou bijhouden.

Gelukkig heb ik geen goede voornemens.

En gelukkig is het bijna februari, wie weet hebben jullie dan meer geluk. Tot die tijd blijf ik nog even chillen op mijn bank.

IMG_5158

 

Tot binnenkort…

Ik wil weer kotsen op de achterbank!

Ik heb de afgelopen weken veel nostalgische gedachten gehad. Over de vakanties, vroeger met mijn ouders. WAT WAS DAT VERSCHRIKKELIJK! Elk jaar hetzelfde liedje. Zomer naar Frankrijk. Winter naar Tsjechië. Ik haatte Tsjechië. Te veel natuur, te weinig te beleven voor een opgeschoten pubertje als ik. Ik haatte die kutwegen in Frankrijk met al hun misselijkmakende bochten en lange files voor tolwegen. Twee keer per jaar was ik een week voor vertrek al zenuwachtig. Dat ging ongeveer zo:

Van tevoren

Waar gaan we naartoe? Pa: het moet goedkoop. Ma: het moet schoon en leuk voor de kinderen zijn. Uiteindelijk werd het altijd Tsjechië in de winter en Frankrijk in de zomer.

Vlak voor vertrek

Het vooruitzicht van 15 uur in een hete auto met 5 personen maakte me al spontaan misselijk. Wat een hel. Nogmaals, ik heb een kotsfobie en ik was altijd wagenziek. Om 05.00u opstaan om “op tijd aan te komen”. Wat dus echt nooit het geval was. “Jessie, hier heb je een pilletje tegen de misselijkheid. Goed kauwen.” Wat natuurlijk helemaal niet moest (ik weet niet of je ooit op een paracetamol hebt gekauwd maar dat is zo bitter dat je gegarandeerd al moet kotsen – zelfde geval met deze pilletjes).

Tijdens de reis

Het bekende: “Maaaaam… hoe lang moeten we nog?” Zorgt binnen 3 uur al voor irritatie. Broer en zuslief hebben er een handje van om lekker te bitchen tegen elkaar. Ik zit er met een wit –groenig hoofd naast. Af en toe krijgt er iemand een elleboog of vuist in zijn of haar gezicht. Gezellig.

Om de zoveel uur wordt er gestopt. Even een “frisse neus” halen op een parkeerplaats die naar pis stinkt en waar je in gaten in de grond je behoefte moet doen. Dat moet dan hygiënisch zijn, maar het komt er op neer dat je met je gympies in de stront van een ander staat, zelf niet wetende of je nou moet plassen of kotsen in dat gat of dat je toch maar voor de bosjes gaat waar iedereen je kan zien. “Jes, je moet wel wat eten, dan heb je tenminste iets in je maag.” Mijn maagzuur komt spontaan omhoog.

Terug de auto in. “Mam, ik geloof dat ik moet kotsen”. “NEE TOCH!” “Jawel, stoppen!” “NEE! Je moet niet kotsen! Gewoon even diep ademhalen.” “Bleeeeehhhh” (auto ondergekotst). Even wat geurstokjes in de auto en de boel opruimen. Buiten op het grasveldje: “Jes, kots je maag even leeg voor we de auto weer in gaan”. “Dat heb ik net gedaan. Nu hoef ik niet meer. Ik lust nu ook wel weer een baguetje met van die Franse knoflookworst, trouwens.”

15 uur verder

Het is heet en druk op de Franse wegen. Er is geen airco in de auto. En het ergste gedeelte – het stuk met de bochtige wegen – moet nog komen. Daarbij zijn we wel een beetje de weg kwijt. Mama leest kaart maar Pa wil de toeristische route. Echt waar, ode aan de TomTom. Vruuuger.. toen was alles moeilijker. Die kutkaart scheurde gegarandeerd of werd uiteindelijk uit woede uit het raam gesodemietert. Ik wilde kotsen, ik wilde slapen en ik wilde huilen. Allemaal op die domme achterbank.

EINDELIJK!

En dan.. 10 ruzies, 12 keer stoppen en 15 keer de cd van Buena Vista Social Club verder: we zijn er eindelijk! Lekker 20 uur gereden om bij onze vriendjes uit Eindhoven op de camping te gaan staan. Echt waar ja. Die zagen we ook maar 1x per jaar. Eindhoven en Son lagen natuurlijk mijlenver uit elkaar. Dan maar in de zomer naar Frankrijk.

En dan was alles goed. Dagen aan de steiger hangen, tosti’s met ketchup eten, vuurwerkshows met muggenspray, Allstars smelten aan de kachel, wedstrijdje wie durft het meer over te zwemmen, zeuren dat je niet mee wil naar de markt en de hele dag op de camping wil blijven, zogenaamde ‘survival-tochten’ uitzetten, maar ook de eerste dronkenschap, eerste net-niet kus (ja, dat kan) en verliefdheid. Dierbare en gelukkige herinneringen. Ik zou er veel voor over hebben om weer te mogen kotsen op die achterbank. Ik wil terug!!!

IMG_0012

 

Hoe jongens meisjes ontmoeten en andersom

Jessie?! Ga jij nou een blog schrijven over mensen ontmoeten? Moet jij dan niet eerst een keer van je bank afkomen en eens uit je bol gaan op stap? Uh nou nee hoor, mijn bank zit prima. Schenk nog maar een glaasje rood in en doe nog maar een nieuwe aflevering op Netflix. En als je dan toch eens een keer met iemand anders wil ouwehoeren dan je beste vrienden dan installeer je toch gewoon Tinder? Zo werkt dat toch tegenwoordig?

Ja, ik heb me er ook schuldig aan gemaakt. Zeg nou zelf, het zou toch handig zijn als je je bank (of de wc, wat jij wil..) niet hoeft af te komen om een soort van Gerard Butler te ontmoeten. Ik snap het idee. Maar ik geloof er niet in. Daniel Arends verwoordde dat ooit – naar mijn mening – zeer treffend (weinig tijd? Scroll even door naar 1:35. Wat ik zei. Treffend!):

Bovendien: mocht ik ooit nog iemand ontmoeten, dan gewoon liever op de ouderwetse manier. Ik weet niet waarom, maar zo zou ik dat dan gewoon willen. Tenzij Gerard Butler nog eens echt op Tinder voorbij komt. Hoe dan ook. Ik heb mijn journalistieke kwaliteiten weer eens ingezet en dat leverde dus een aantal vragen op. Namelijk:

KAN IEMAND MIJ VERTELLEN WAAROM MANNEN OP DE MEEST ACHTERLIJKE MANIEREN BINNEN DRIE ZINNEN HET GESPREK NAAR NEUKEN STUREN?!

En dan nog iets: KAN IEMAND MIJ VERTELLEN OF VROUWEN HIER SERIEUS OP IN GAAN?!

Oke. Wellicht hielp het niet dat mijn autocorrect van ‘lekker kletsen’, ‘lekker ketsen’ maakte (praat dat nog maar eens goed) en tijdens een intellectueel gesprek met een Engelsman ‘month’ in ‘kontjes’ (??!!) veranderde.

Dus. Mat, Mich, Saar.. wanneer komen jullie weer eten en HIMYM kijken??! Wanneer ik tijd doorbreng met jullie ben ik namelijk op mijn gelukkigst – en de afgelopen jaren hebben wel bewezen: daar kan natuurlijk geen vent of Tindergesprek tegenop! ;-) X

vrienden

 

De vrouw van de chocoladewinkel

Zaterdagochtend. Wakker worden in mijn nieuwe huisje. Dolgelukkig en ik word nog gelukkiger als ik me bedenk dat de lekkerste chocolade van Eindhoven bij mij om de hoek gebrouwen wordt. Haaaluhhh!!

Ken je dat irritante: “life is like a box of chocolates, you never know what you’re gonna get”? Me reet, denk ik dan altijd. Ik lust die verschillende troep niet die ze erin proppen. “Ik wil graag alleen bonbons met slagroom” zeg ik dus verwachtingsvol tegen de chocoladejuffrouw. “Die bestaan niet.” Stilte. “Uh, die bestaan wel. Ik heb die toch eerder gehad” kijk ik haar niet-begrijpend aan. Om de spanning op te bouwen laat ze nog een paar seconden stilte vallen. Ik begin zenuwachtig te worden en denk in die 5 seconden stilte – die heul lang lijken te duren – dingen als “oke ik dacht eerst dat ze gewoon scheel was, maar misschien spoort ze niet helemaal? Hoe moet ik haar nou duidelijk maken dat die bonbons wel bestaan en dat ik zeker weet dat zij ze ook hebben? Ik wil die bonbons! Is er niemand anders in deze zaak die kan uitleggen dat er echt bonbons met slagroom zijn?”

En dan komt het hoor: “Het zijn bonbons met ROOM, niet met slagroom!” zegt ze wijsneuzerig. Tja, dat kan natuurlijk ook. Mevrouw heeft het dus hoog in d’r bol. Mij een beetje de les lezen. Grrr, wat irritant. “Ja, nou – die wil ik dus!” “Weet je het zeker? Er zijn nog veel meer smaken hoor.” “Weet ik, maar ik wil alleen die met slagroom.” En de chocojuffrouw: “ik zal ze anders even allemaal opnoemen.” “Hoeft niet hoor.” “Deze is met karamel.” “Nee, die wil ik niet.” “Deze is met marsepein.” “Nee, die hoef ik niet!” “Deze is met noga.” – het begint nu echt ongemakkelijk te worden – “Nee!” Onverstoorbaar gaat ze verder: “gedroogd fruit?” “NEE! SLAGROOM! “Alleen met room dus?” – GRRR! – “Oke. Dat wordt dan 8 euro 50.” “Heb je het al gehoord trouwens?” gaat ze onverstoorbaar verder: “overal zijn de winkels dicht. De stroom is uitgevallen in Leende, Aalst, Valkenswaard. Wat een ramp voor die ondernemers in deze crisistijden. En dan ook nog op de drukke zaterdagmiddag.”

Ja dus?!! Gesprek van de dag. Ik heb in ieder geval mijn bonbons. En de volgende keer vraag ik gewoon lekker weer om slagroom. Dat zal d’r leren! Fijn weekend chocolademevrouw!

Tim Douwsma doe een behoorlijk shirt aan!!

Als je me wilt beschuldigen van het kijken van domme programma’s, go your gang. Inderdaad, ik geniet van GTST, Linda’s Zomerweek en ook van Expeditie Robinson. Fijn aapjes kijken (mensen die nog dommer overkomen dan ik). Lekker toch, effetjes geen serieuze zaken. Wist je dat we per dag meer dan tienduizendmiljoen prikkels opvangen (klein gokje)? Lijkt me dan niet meer dan gezond om af en toe even verstand op 0 te zetten.

Ik heb dus donderdagavond Expeditie Robinson gekeken. Die eerste aflevering is natuurlijk je reinste flauwekul: een soort van voorstellen van de deelnemers en 0 actie. Al moet ik zeggen dat dat voorstellen van de week niet echt een overbodige luxe was . Volgens mij zijn de bekende Nederlanders een beetje op. Een hoop B-artiesten waaronder een handjevol Idols/Voice/Popstar of andere talentenjacht deelnemers en de presentator van Campinglife. Dat je denkt: ik ken die kop ergens van, maar dat het dan net zo goed de jongen had kunnen zijn die je zo nu en dan bij de bushalte tegenkomt.

En toen was daar ineens Tim Douwsma. Weer zo’n vaag bekend klinkende naam, maar eenmaal in beeld bleek hij alles waar ik van gruwel. Tim Douwsma doe asjeblieft een normaal shirt aan. Of helemaal geen. Maar dat vieze hipster hemd met een hals tot aan je navel snap ik echt niet. Zo’n smerig uitgelubberd geval zonder mouwen – iets wat bij de meeste mannen helaas gepaard gaat met een lekker flosje okselhaar – bluuuhhhh!!!

Tim, als rolmodel to-be (ik bedoel, Robinson is toch een flinke opstap gezien je huidige carrière): geef het goede voorbeeld aan het mannelijk volk van Nederland: op de brandstapel ermee!

Bluuuuuhhhhh!!!

Bluuuuuhhhhh!!!

Over Wes & Yo

Het is weer zover: Linda’s zomerweek. Eerlijk is eerlijk, ik kijk daar naar uit. Maar tegelijkertijd kan ik me daar ook gigantisch aan ergeren. En dat was gisteravond met Yolanthe & Wesley dus ook weer het geval. Yo kan zeggen wat ze wil, maar op zeker dat ze haar smoeltje aardig heeft verbouwd.

Mocht je het niet gezien hebben, dan bij deze even de samenvatting:

  • Wes & Yo zijn zo heerlijk gewoon gebleven: ze houden van rummikuppen & Wes de deugniet wil nog wel eens valsspelen.
  • Yo doet ook helemaal zelf de (af)was.
  • Niemand heeft enige idee waar die verdomde citruspers toch is gebleven.
  • Wes praat alleen als het over voetbal gaat.

En dan ons Linda. De Nederlandse Oprah Winfrey, maar dan nét niet. Nét niet zo dik. Nét niet zo succesvol. En natuurlijk de nét niet goodiebags. Tenzij je dolenthousiast wordt van de Wesley messenset in de kleuren van Galatasaray.

Gelukkig heeft Linda wel haar eigen magazine. Met een superleuke column ‘Stom!’ waarin bekende Nederlanders mogen vertellen wat zij allemaal *tromgeroffel* ‘stom’ vinden. Zo vindt cabaretier en actrice Carolien Borgers (wie?!) bijvoorbeeld “Chinees verstoppertje spelen maar dat niemand meedoet” stom (wat?!). Actrice en zangeres Noortje Herlaar (wie?!) vindt het stom “als mensen alle musicals over één kam scheren” (dus..). En modeontwerpster Sheila de Vries (wie?!) vindt het stom als mensen op de sleep van je avondjurk gaan staan. Boh, dat vind ik dus ook altijd super vervelend..

STOM!

  • Yolanthe met haar ingestudeerde oneliners en huilgezicht.
  • Dat het charme-offensief nog gewerkt heeft ook.
  • Dat het AD daar over bericht en er ook nog een mediapsycholoog bij haalt om ons het een en ander uit te leggen.
  • Dat het beroep mediapsycholoog bestaat.
  • Dat ik dit nieuwsbericht heb zitten lezen.
  • Wes met zijn duffe smoel.
  • Tante Linda die net iets te vaak bemoedigend ja-knikt.
  • Dat ik dus de hele dag al nadenk over Wes & Yo en wat ik er nou allemaal van vind.
  • Dat ik vanavond toch weer lekker ga zitten kijken. En de rest van de week trouwens ook.
  • In mijn eentje.
  • Met een flesje rood.

Nu maar hopen dat Sabia & Raphael binnenkort ook eens bij Lin aanschuiven. Gezellig!